Column

De visboer

Ik geloof niet echt in god of allah of een andere meneer, die op ons past. De visboer gelooft gelukkig voor twee en zijn moeder, die was pas écht overtuigd. ‘We waren met zestien kinderen thuis en toen mijn moeder op sterven lag, waren we er allemaal. En we wilden iets voor haar doen natuurlijk. Voorlezen uit de bijbel ofzo. Maar nee. Mijn moeder zei: ”waar ik heenga daar is het woord vlees geworden en ik heb het al gezien. Het is er prachtig!”

‘Toen zei ik: “maar mama, misschien kunnen we dan iets zingen voor u?” Uiteindelijk zongen we met z’n zestienen haar favoriete Lied. Het personeel op de afdeling kwam verbaasd kijken en terwijl wij zongen, stierf mijn moeder met een glimlach op haar gezicht. Mooi is dat he? En ik kan het sterker vertellen, bij ons in t dorp is pas een jochie van drie overleden. Op zijn geboortekaart stond een regenboog en precies op het moment dat het kleine kistje het huis uit werd getild voor de begrafenis stond er een regenboog aan de lucht. De moeder van het kindje vertelde erover tijdens de dienst. Zij, die zelf het grootste verlies had geleden, vond dat ze haar verhaal moest vertellen om anderen te troosten.’ Met zijn grote blauwe ogen kijkt hij me aan. Zijn stem hapert een beetje en ik heb ineens een dikke keel en krijg mijn lekkerbekje niet doorgeslikt. ‘Wat mensen ook zeggen, er is meer tussen hemel en aarde maar je moet het wel willen zien.’

Ik slik de vis door en knik naar de visboer. Soms leer je meer bij de viskraam dan op school of in de kerk.

‘Niet poetsen maar lullen’

Geiten melken, koeien melken en contact leggen met dieren. Dat alles om antwoorden op essentiële levensvragen te krijgen. Wie willen ze zijn en wie zijn ze nu? Het roer moet om! We (de kijkers, Bert en de wilde mannen) zijn weer terug in het meest toeristische deel van Italië, door presentator Bert van Leeuwen liefkozend de onherbergzame Alpen genoemd.

De midlifecrisis van mannen (in strips en door cabaretiers neergezet in clichés met motoren en tattoos) wordt werkelijkheid in dit EO-programma. De wilde mannen hebben een ‘midlife’ het woord crisis wordt niet genoemd maar in de ‘midlife’ kijk je als man blijkbaar terug op je leven en wil je het roer omgooien want er is iets onherroepelijk verkeerd gegaan in de eerste helft van je leven (of je wordt al een beetje seniel en denkt ineens dat je striptekenaar moet worden).

Wat de reden ook is, ineens bevind je je tussen allemaal vijftigers in de bergen en dreigende grijze wolken trekken over de Alpen, spannende filmmuziek klinkt op de achtergrond. Oei (no pun intended), dat begint niet goed. De dreigende voice-over begint over Olaf, hij dreigde vorige week met afhaken want hij sliep niet lekker. Maar Olaf heeft onverwacht een goede nacht gehad en ademt vrolijk in en uit tijdens de verplichte ademhalingsoefening.

Nouja verplicht….Wil doet liever niet mee en Bert gaat daarover in gesprek met Wil: ‘Het past gewoon niet bij mij en ik had dat had ik zelf ook niet verwacht maar ik doe niet mee want dat is voor de anderen ook niet leuk.’ Bert reageert erop ‘jij bent een pleaser’ en samen voeren ze een onbegrijpelijk gesprek.

Tot slot leest Wil een brief voor aan zichzelf. Hij houdt van zijn kinderen, dat is mooi  (maar serieus:wie niet?). ‘De last is net zo zwaar als het gewicht dat je eraan geeft’ Geldt dat ook andersom mijn gewicht is net zo zwaar als de last die ik eraan geef…ofzo? Nouja ik snap er niets meer van. Want ondertussen gaat het over de vaderrol en de berggeitjongen alias de huisarts geeft context.  ‘Een aantal van deze mannen is zelf ook vader’ Alsof hij zegt ‘een aantal van deze mannen is zelf ook een zedendelinquent’.

Olaf hoeft niet te lopen en mag lekker zitten op een peerd na zijn gedoe vorige week. Arie Jan of Jan Arie valt van een hengstige merrie maar geeft zichzelf de schuld, ‘paarden voelen je stemming aan’. Na de korte cursus hoe ga je om met vrouwelijk schoon ‘ik weet het niet, hoe moet ik dat vasthouden dan?’ leren de wilde mannen hoe ze een koe moeten melken en gretig worden de uiers betast…#meboo #mekoe (sorry, ik word een beetje melig van de mannen).

Ferdinand is een dankbare prooi voor de programmamakers en zit al klaar in het gras voor een diepgravend gesprek met Bert. Ferdinand wilde uiteindelijk een keer uit huis en ging studeren in (een gloednieuwe studentenstad waar ik nog nooit van had gehoord. Waarschijnlijk zonder torenhoge kamerprijzen en louche huisbazen maar ik vrees ook ook zonder enige vorm van studentenvertier)….Dronten! Wie had dat gedacht?

Maar goed dat is dus een probleem als je als jongvolwassene je ouderlijk huis wilt verlaten omdat je de structuur en de beklemming zat bent (wat had Ferdinand dan moeten doen Bert? Tot in eeuwigheid thuiswonen?) Maar Ferdinand is de beroerdste niet en gaat helemaal mee in het format van het programma. ‘nou als het niet volgens het schema ging thuis dan was het mopperen en ja mijn vader, die was aan het werk of zat ergens koffie te drinken’.

Heel problematisch natuurlijk. Jeugdzorg krabt zich achter de oren…wat hebben ze gemist, welke fouten zijn er gemaakt? Misschien heeft de vader van Ferdinand wel een keer een aai over zijn bol gegeven maar Ferdie weet het niet meer.

Gelukkig heeft Arie Jan inmiddels positief nieuws. Hij heeft herstellend contact met zijn merrie. De val was nodig geweest. Bij Bert zit iets in de broek en het is leuk en er komt van alles uit…het gaat gelukkig nog steeds over het melken van een koe en iedereen geniet ervan en heeft gelukzalige momenten.

Gert Jan krijgt een flinke trap van zijn koe…moeilijk want hij heeft geleerd dat hij alles gelijk goed moet doen. Daar wordt weer uitgebreid over gepraat in de natuur met Bert. Het is heel pijnlijk dat de vader van Gertjan altijd vond dat dingen beter konden maar gelukkig gaat hij inmiddels zijn eigen weg…Gertjan dan. Fijn voor hem want hij is bijna vijftig. Bert herhaalt alles nog eens in de voice-over en de huisarts alias psycholoog verklaart de boel terwijl ik niet hoor wat hij zegt (zijn wenkbrauwen en woeste berggeitenblik leiden enorm af). En weer gaan we terug naar Gertjan en zijn vader, want Bert vindt het allemaal nog niet voldoende. Gertjan heeft nog niet gehuild en oh..hij blijkt homo en dat kan natuurlijk niet in gristelijk Nederland. En daar zijn dan eindelijk de tranen waar Bert naar zocht.

De uiers zijn leeggemolken en Bert de voice-over herhaalt alles nóg een keer. Ik probeer ondertussen door mezelf te knijpen, een beetje speed te slikken en een liter koffie te drinken…wakker te blijven. Ik schreef het vorige week al maar het is een goed slaapmiddel dit programma.Jan Arie of Arie Jan doet even seksistisch tegen het paard dat hem tegen de vlakte gooide…’braaf meisje’…kom op Arie Jan of Jan Arie je hebt het tegen een vrouw he?!

Daarna komt nog meer over Jan Arie maar ik werd pas weer wakker toen Wil en Ferdinand zich lekker in het zweet gingen werken. Ferdinand zegt tegen Wil ‘fijn dat je meedoet’ Brrr…..ik ben altijd een beetje allergisch voor managementjargon uit de cursus ‘hoe motiveer ik mensen deel 1.’

Maar niet lang daarna pissen we in onze broek en liggen we hier thuis op de grond van het lachen want Wil zegt (Freudiaans) ‘niet poetsen maar lullen’ en dat is precies het thema van dit programma!

 

Wilde Mannen

Middenklasse managers met midlife crisis

De titel is al bevreemdend want ik zie bij de naam van het nieuwe EO-programma Mannen in het Wild een soort Rammsteinachtige types voor me. Met grote klauwen, gespierde armen en harige borsten (kom maar op!)…die me met donkere ogen en een vorsende blik, zwijgend meevoeren naar….oh wacht, ik heb iets te veel Bouquetreeks gelezen in de tijd dat mijn brein nog niet volgroeid was en #metoo nog niet bestond.

In de praktijk zijn de wilde mannen een groepje blanke, middenklasse vijftigers die allemaal manager zijn (én allemaal héél verschillend volgens Bert maar de diversiteit is moeilijk te zien) met keuzestress.

Presentator Bert van Leeuwen doet een poging om spanning in het programma te praten…’in de onherbergzame Italiaanse Alpen’…euh dat is toch dat gebied met achter elke boom een pizzuhut met prosecco-drinkende Hollanders? Gezellig op een camping van een touroperator met zo’n fijne blokhut, handdoekjes op de stoelen bij het zwembad en een stuk of duizend tipsy Nederlanders.

Enfin. Blijmoedig stapt Bert tussen de mannen met een missie, het nieuwe zendingswerk van Evangelische Omroep. Omdat het toch een omroep is van publiek geld, beginnen we met een stukje informatie. Werk speelt een belangrijke rol in de midlife crisis van mannen. (Ik heb daar een heel feministisch antwoord op. Mannen groeien vaak door tot boven hun potentieel en hebben daar last van; het Peter-principe…even googlen. Maar goed dat is een andere discussie en voor betweterige vrouwen is in dit programma even geen plek, de schatten hebben het al zo zwaar).

De verdere verklaring is dat mannen zich rond hun vijftigste vaak volledig storten op hun job óf zich de vraag stellen: wil ik verder met deze baan? Wil ik mijn passie volgen en het roer volledig omgooien?

(Even terzijde, het lijkt me zo’n stunt als dit eigenlijk een zoektocht is naar de nieuwe Martien van Chateau Meiland. Elke aflevering valt er een wilde man dan wel in een ravijn of uit een boom en zo blijft uiteindelijk alleen de winnaar nog over.)

De urgentie van het probleem blijft vaag. Waarom moeten deze mannen in godsnaam aan de wandel in de bergen? Ik voel ém nog niet bij deze uitleg. Ik vraag me al sinds mijn twintigste elke minuut van de dag af of ik mijn passie moet volgen (chocolade eten en Netflixen) en het roer om moet gooien. Tsja bij deze mannen is dat blijkbaar nieuw en om deze vreselijke existentiële crisis te bezweren moeten de mannen naar een berg lopen. Olaf kan dat niet en heeft helaas heel veel gemist, dat wordt er lekker ingewreven: ‘je hebt uitzichten gemist, pijn gemist’ en voor straf moet Olaf soep koken in het basiskamp.

In het basiskamp is hélémaal niks. Ook heel moeilijk voor de mannen want vorige zomer zaten ze nog in dezelfde regio te glamperen mét kinderdisco, mét ijskoud biertje. De kijker krijgt ondertussen flashbacks waarin Bert bij de mannen thuis komt. Ze wonen allemaal in een Vinexwijk in Flevoland en ze vertellen dat ze nooit nee konden zeggen, dat er na dertig jaar dezelfde baan sleur ontstaat (na dertig!!! jaar!!!) en dat ze nog veel moeten leren.

Huisarts Raymond, die eruit ziet als een echte bergjongen (zoals Piak in Brief voor de Koning), begeleidt de groep en legt aan Bert uit waar de mannen last van hebben. We horen nóg een keer dat werk een issue is voor de mannen en slapen op een niet meeverende vloer helpt ook niet én ze hadden ook nog eens bonen gegeten én iemand liep scheetjes te laten. Daar praten de wilde mannen nog lang over na bij het kampvuur. ‘Bloemkool en bonen, daar kan ik gewoon niet tegen en als je kramp hebt dan moet je dat niet ophouden’ en dat zeurt nog even door maar ik spoel verder naar de klachten over de luchtbedden, dat is natuurlijk wel even wat anders dan de boxspring thuis.

Bert sust de gemoederen door een mini-cursus ademhalingsoefeningen in de Alpenweide te organiseren. Het gaat toch weer over de buik: ‘ik weet dat het naar mijn buik toe moet’ en de huisarts alias Piak geeft weer context…blijkbaar hebben we dode ruimtes in de longen..ieuw. Er wordt meelevend geknikt als de ademhalingservaringen worden gedeeld in de groep ‘al die gedachtjes gingen als wolkjes uit mijn hoofd’.  Ik vond het drie keer niks en Wil is het met me eens. Hij had de hoop dat ie meedeed met Wie is de Mol  en vraagt zich af wanneer het abseilen begint. De geest (altijd dubieus als ze daar bij de EO over beginnen, welke geest?) komt tot rust als de wilde mannen met takken lekker een hut gaan bouwen. Maar een onderwijzer en de schetende man staan aan de rand van het bos te spijbelen.

Volgens Bert is het niet erg dat ze spijbelen want ze voeren een filosofisch gesprek. Filosofie voor navelstarende Dummies: ’Er is niet één waarheid of één weg en ik laat altijd over mijn grenzen gaan. Waarom ben ik geen striptekenaar geworden?’  Daar geeft de spijbelaar uiteindelijk zelf antwoord op want hij is vooral bang om zijn baan en pensioen te verliezen. ‘Ik wil graag op deze reis ontdekken welke mogelijkheden ik nog meer heb’. Precies onder deze quote zien we het midlife-slachtoffer en zijn vrouw. Ik vrees dat de programmamakers suggestief laten zien hij met meerdere mogelijkheden vooral het aanbod op Tinder bedoelt.

Terug naar de Milka-koe-alpenweide daar wordt onwennig geknuffeld door de twee spijbelende mannen. ‘Beleeef dit, beleef dit gevoel van warmte, ik meen wat ik zeg.’ Bert: ‘hoe voelt dat?’  ‘Zo’n intense knuffel heb ik nog nooit gehad (stem slaat over, hoofd rood) ‘ik ben in verwarring, dit moet ik echt leren, ik moet dit meerdere keren ervaren.’ Ontluikende liefde en latente homo-/biseksualiteit, zwaar onderdrukt in de polder en de kerk. Maar dat is mijn psychologie van de koude grond. Er zijn palen aanwezig en er moet weer gebouwd worden. De midlifers zijn er klaar mee en kunnen ineens heel goed grenzen aangeven en nee zeggen.

Gelukkig is er één man die hele boomstammen naar het dal sjouwt. Maar hij hoeft niet bang te zijn om overwerkt te raken want daar is Bert met een moeilijk gesprek. ‘Kán je wel anders dan heel hard werken? Ga anders even op een steen zitten.‘

De huisarts verklaart iets, ze praten weer over Olaf die niet kon slapen, ze zitten weer in een kring om de harde matrasjes en het slaapgebrek van Olaf te evalueren, er wordt geluld, geouwehoerd, kafkaësk vergaderd ….de rest heb ik niet meer meegekregen, dit programma is vooral aan te raden voor mensen die moeilijk in slaap komen. Geef mij maar de boeren van Boer Zoekt Vrouw.

Over de kievit, de wullep en de grutto

Jaaa, ze zijn er weer. Boeren die op zoek gaan naar een levenspartner. Het is even wennen voor Yvon én voor ons -het publiek. Want na haar afgang bij Pauw en het gedoe rondom ForFarmers kleeft er een zweempje muffigs aan het imago van de goedlachse Brabantse presentatrice.

Het begin is dus nog wat ongemakkelijk: ‘zooooo jij hebt veel koeien!’  (Duh! Alsof je nog nooit in een boerderij binnen bent geweest. Dit is seizoen 11 Yvon!).

Toch zit ik er met de eerste boer gelijk weer in. Een typische boerzoektvrouw boer uit Gelderland, die wel weekendvriendinnetjes heeft  gehad maar nooit serieus en die altijd maar in de friendzone gezet wordt. Hij is hartbrekend eerlijk over zichzelf: ‘Ik ben natuurlijk niet de knapste, dat weet ik zelf ook wel.’  Ik wacht tot Yvon inkopt: ‘maar ook zeker niet de lelijkste!’ Want Ronald is lang, stoppelbaardje en heeft mooie blauwe ogen. En hij is ook nog eens verantwoordelijk is voor het jongvee; kalfjes in een stal, waar kittens in het hooi dartelen. Wat wil een vrouw nog meer?

Boerin Annemiek uit Drenthe (killersheels met koeienmotief, model voor sexy boerinnenkalender) raakt bij mij ook gevoelige snaar. Want als Yvon doorvraagt over de reden waarom ze nog geen man heeft – is ze even stil, kijkt Yvon aan met haar mooie bruine ogen: ‘Ik ben heel erg dyslectisch, ik ben bijna analfabeet.’ Datingsites zijn dus niets voor haar.

De presentatrice die als veertiger nog graag haar meisjesachtige imago vasthoudt vraagt: ‘Maar zoek jij dan een jongen of zoek je dan een man? ‘Ik zoek wel echt een man.’ ‘Maar jij bent nog maar vijfentwintig?!’ roept Yvon verbaasd.

Annemiek antwoordt gevat: ‘maar ik ben zelf ook echt een vrouw en geen meisje.’ Tsjakka, nieuwe generatie feministen kom maar door! Ik zat juichend op de bank. Weg met de generatie vrouwen, die zichzelf meisje en andere vrouwen vriendinnetjes noemt.

Johan (grijs, melkveehouder en enorm lange benen waarmee hij moeiteloos over alle omheiningen stapt) zet Yvon aan het werk en laat haar de rol prikkeldraad uitrollen. Dat zegt wellicht iets over zijn omgang met vrouwen. Johan is verhuisd en heeft zijn moeder zestig kilometer verderop achtergelaten en mist nu toch wel een vrouw in zijn leven. Eentje die echt kookt zodat hij niet elke dag soep uit blik en frikandellen uit de airfryer hoeft te eten. Verder moet de nieuwe vrouw wel altijd vrolijk zijn, net als zijn andere levenspartner: de hond. Ik ken zelf geen vrouw, die elke dag vrolijk is dus misschien is een hond erbij een optie? Maar de eisen van boer Johan zijn niks vergeleken met die van Geert.

‘Eenenvieftig ben ik al, zou je niet zeggen he? Piepers heb ik graag elke dag en de volgende dag doe ik ze bakken. Gebakken piepers is het lekkerste wat er is.’ Piepers zitten in het hoofd van de gescheiden Geert maar vrouwen niet.  Hij wil er wel graag ééntje (een vrouw dan, geen pieper, die heeft ie genoeg).  Maar niet zomaar een ordinaire vrouw, die iedereen al heeft. De vrouw van Geert moet de wow-factor hebben, voor minder gaat ‘ie niet.

Charmeren kan boer Geert wel volgens boer Geert en hij legt aan Yvon uit hoe hij zijn onenightstands regelt: ‘Goed aankieken, recht in de ogen. Kieken wat voor effect ‘t hep.’ Dat vindt hij wel leuk, beetje flirten maar daarna worden de vrouwen uit bed gegooid. Bij Geert blijven, is geen optie. ‘Dan moet je me helemaal verliefd maken.’ Hoe doe je dat? ‘Goed eruut zien’.

Hij heeft wel veel te bieden: een zwembad, een nagelstudio en elders een soort museum om in te wonen. Yvon vraagt zich terecht af of Geert wel verliefd kán worden?  ‘Jawel dan word ik heel romantisch.’  Hoe een romantische boer Geert is, hoop ik te zien deze winter.

Na de strenge Geert komt surfdude Bastiaan uit Zeeland (het grote niks, volgens Yvon) die tindert, doet drankjes en date erop los. Hij weet meteen of het wel of niet klikt met een vrouw. Dat is hoopvol voor de speeddates. Hij is niet kieskeurig ze hoeft alleen maar:

  • een dame te zijn
  • sportief
  • humor om mee te lachen
  • zichzelf niet te serieus nemen
  • breed geïnteresseerd

en de rest is er vast uit gemonteerd. Elk seizoen is er een boer die liever Yvon heeft dan welke vrouw ook en ik zet mijn geld op Bastiaan, die al aardig broeierig naar haar kijkt ‘ze mag me wel een beetje kneden hehe’. Maar dat kan ook van de hitte komen.

Paardenboer Geert-Jan had de vader kunnen zijn van paardenboer Peter. Ik heb nog even gegoogled maar nee…die is inmiddels 41 en deed in 2009 mee (is dat echt al een decennium geleden?). Deze paardenboer wil wel beschuitjes eten met vrouwen en zegt dat ook tegen ze. Maar die moeten dat altijd aan hun man vragen en dat is zo onhandig.

Yvon probeert nog even wat seksistische stereotypering erin te gooien. ‘Waarom heb jij je eigen huis ingericht? De meeste mannen wachten op een vrouw, die dat voor ze kan doen.’

‘Nee hoor, ik heb het nestje alvast zelluf gebouwd.’ Mooi zo’n handyman. Hij schiet even vol als hij vertelt over voorbijgaande liefdes en het gemis…Yvon staart meelevend naar de natte ogen van GeertJan maar snijdt ondertussen (zonder te kijken!) met een groot mes kipfilet. Een scene uit een slechte film. Maar alles gaat gelukkig goed want met alle tien haar vingers is Yvon alweer in Friesland bij boer Frans. Knappe man voor zijn leeftijd! Maar hij valt helaas op mannen. Helaas voor de vrouwen dan. Het is de meest relaxte boer, melken kan best om acht uur en bootje varen, tja daar doe je het voor. Maar goed het is dan ook een Fries. Water staat op nummer 1 en de rest is bijzaak. Hij plonst nog even lekker in een boerensloot om dat te benadrukken.

Er zijn gewoon plekken in Nederland waar alles groen is, koeien zijn er om te knuffelen, je hoort alleen vogeltjes, paarse bloemen wiegen in de wind en bijen zoemen zachtjes. Nergens is industrie te zien …een paradijsje en tot mijn grote verbazing is het niet eens in Drenthe! Maar wel op de grens met namelijk in Zuid-Friesland. Hier woont een boer die een koe onder de kin kietelt, zachtjes tegen ze praat, een paar dagen op kantoor zit maar dan graag weer naar huis wil. Hij wandelt graag, tuiniert met plezier en wil kinderen. Staan je eierstokken op springen? Sla je slag!

De gescheiden boer Jan, vader van vier,  heeft een opvangcentrum voor de nieuwe minderheid in Nederland:  de oude, witte man. Jan rijdt ze rond in een karretje en ze mogen schapen voeren. Bij Jan krijgt de oude, witte man het gevoel dat ie er weer bij mag horen.

Tot slot de jonge Willem, hij was niet de laatste in de uitzending maar zo kwetsbaar dat ik hem voor het laatst bewaar. De heilige drie-eenheid van Willem en zijn ouders is gebroken, na de dood van zijn vader. Zijn moeder helpt hem maar Boer Willem  realiseert zich dat hij toch wel graag een vrouw wil. Ergens op een weiland midden in de biblebelt melken moeder en zoon de koeien. Willem gaat inderdaad naar de kerk en wil het liefst een gelovige vrouw. Dat hij die vrouw nog niet heeft komt omdat Willem misschien te beleefd is, te proper. Denk ie zelf…hij hoopt dat hij door het programma de juiste vrouw kan vinden die: ‘op dit aparte potje precies het goede dekseltje is.’

Ach Willem, ik ben niet gelovig maar mijn hart heb je nu al.

Boer Willem geniet van de natuur op een manier waar de meeste mensen van kunnen leren. ‘Het is heerlijk op het land met de weidevogels, je komp een kievit tegen, je komp een tureluur tegen, je komp een wullep tegen, je komp weleens een grutto tegen.  Daar geniet ik op zich heel erg van. Maar de grutto’s zijn nu weg hoor. Dat dan wel’

Willem beschermt de kwetsbare eieren van de kievit door het stukje wei af te rasteren. Tekenend voor zijn levensinstelling: ‘Je krijgt iets, werkt eraan om het beter te maken en dan geef je het door aan de andere generatie.’ Als we toch allemaal zo in het leven zouden staan….helaas voor de wereld: Willem is (volgens Willem) een uniek mens en ik ben het met Willem eens!

We zien Willem terug in de winter als de afleveringen écht gaan beginnen.

 

 

 

 

 

Zomaar een lesuurtje tussendoor

Ik sta ruim vijftien jaar (met tussenpauzes) voor de klas. En ik weet inmiddels dat ik daar vooral zelf heel veel van leer.

Marlous komt de klas binnen en haar lange, kastanjebruine bob is een heel hip maar ook heel erg kort kapsel geworden. Ik schrik er een beetje van en maak een flauw geintje – zoals waarschijnlijk alle docenten (helaas) doen. ‘Goh, de verkering is uit en je hebt meteen maar je haar geknipt?’ 

Haar verkering was inderdaad uit, dat had ze eerder verteld. Het was een domme opmerking. Maar Marlous -altijd beleefd, mompelt nog iets van een antwoord mijn kant op. Haar blauwe ogen staan verdrietig. 

De rest van de klas is inmiddels ook binnen. Allemaal verschillende types en leeftijden. Niveau 2 mbo. Het begrip niveau is misleidend. Sommige van deze leerlingen zijn slimmer dan leeftijdsgenoten op de universiteit of het hbo. Maar ze hebben een hele andere achtergrond. De meesten zijn op hun 17e minder naïef dan ik op mijn 40e. 

Opgewekt leg ik de nieuwe opdracht uit. Niet moeilijk en een leuk opstapje naar het benoemen van je sterke kanten. Een makkelijk lesje voor mij en voor klas, denk ik. ‘Beschrijf een ervaring waar je trots op bent. Of…als je depressief bent aangelegd, in ieder geval een ervaring waar je min of meer tevreden over bent.’  Weer een flauw grapje van mijn kant. Een jongen grijnst plichtsgetrouw. 

Twee paar ogen keken even mijn kant op, een paar donker het andere blauw, Noor en Marlous.*

Noor zucht even en zegt dan:‘mevrouw, ik weet niet of ik nu in de goede periode zit om zoiets te omschrijven.’ 

Met een ‘Ach joh, dat lukt je vast wel!’ Maak ik me ervan af en loop weg om mijn betweterigheid los te laten op een groepje jongens van een jaar of 17. 

Even later hoor ik Marlous haar verhaal vertellen aan haar eigen groepje. ‘Ik ben slechthorend maar niemand gelooft mij omdat ik zo goed praat. Nu heb ik mijn haar afgeknipt zodat iedereen kan zien dat ik een gehoorapparaat draag. Dan ben ik ook van die stomme opmerkingen af.’ 

Ik slik even. Haar groepje moet de goede eigenschappen, die ze herkennen  in het verhaal opschrijven en teruggeven aan de verteller. Marlous krijgt terug dat ze stoer is en een sterke persoonlijkheid heeft omdat ze haar eigen weg gaat. 

Ik schuif stiekem iets dichterbij. Noor is aan de beurt. Ze heeft niets op papier staan en de vorige beurten aan zich voorbij laten gaan. 

Ze kijkt strak naar het lege papier. Iedereen is al geweest. Ze heeft geen keuze meer. Aarzelend begint Noor. ‘Ik ben er trots op dat ik goed in deze groep pas, ik ben eigenlijk helemaal niet zo sociaal….’ weer aarzelt ze, ze haalt diep adem en gaat verder.

‘En ik ben er trots op…..nouja, ik wil er niet verder op ingaan. Want dat is een heel verhaal. ‘Maar’ – en even kijkt ze op en kruizen onze blikken elkaar, tranen staan in haar ogen. ‘Ik ben er nog. Dat zegt genoeg.’ 

* namen en sommige omstandigheden zijn gefingeerd ivm de privacy. De onderwerpen mbt onderwijs zijn gebeurtenissen, die ik vertel vanuit mijn eigen ervaringen in het onderwijs de afgelopen vijftien jaar. 

De laatste BZV

Over vlinders en de bijrol van boer Rudy

Rare afleveringen zijn dat toch altijd, zo’n laatste aflevering met flashbacks en geregisseerde gezelligheid. Eigenlijk is er geen bal aan. De toch nog memorabele momenten:

  • Marith moet terug in haar honk (honk?) en wordt steeds meer een toekomstige huisslavin. Na de hond komen de baby’s en is vers gebakken pepernoot de standaard in het huis van boer Wim.
  • De herintroductie van boer Rudy. Deze classic Hollywoodnerd kreeg te weinig brieven om op televisie te komen. Helaas want in deze laatste aflevering komt hij met onverwacht, scherpe oneliners. Als Wim alleen binnenkomt en vertelt dat Marith in Vietnam zit. ‘Geen singlereis?’ En als Maarten en Michelle vertellen dat het zo goed gaat, ‘ik zie nog wel enige afstand tussen jullie.’
  • Boer Jan ‘wie durft ’t an’ is ook van de webserie. Ik twijfelde tussen zielige weduwnaar of een beetje nare man. Hij blijkt vooral een vieze man want hij vergelijkt Marith van Wim met muizen op zolder. Hij schreeuwt door de Iphone van Wim: ‘ik vind je een mooie vrouw en als de muizen op zolder er zo uitzagen, zou ik ze zelf pakken in plaats van de kat.’ Getverdemme, hij had haar opa kunnen zijn.
  • Met de komst van boer Jaap komt er een depressieve stemming over de reünie. ‘Het mocht niet zo zijn’, en heel even denk ik dat Marian is overleden. Maar gelukkig is dat niet het geval. Jaap is er eindelijk achter (wat half Nederland al had zien aankomen), dat hij de verkeerde keuze heeft gemaakt. En hij zegt het ook nog voor de camera: hij had voor Petra moeten kiezen. Maar nu is het te laat. Marian is gedumpt. Hij heeft met Petra gebeld. Ze hebben een paar keer afgesproken zonder gewenst resultaat.  Geen wonder. Als tweede keuze worden weggezet ‘en plein des Pays-Bas’ nou dat vergeet geen enkele vrouw lieve Jaap. Terug naar de bouvardia’s. Misschien wil Marylin nog een kans. Persoonlijk vind ik boerin Saskia ‘ach Jaap, ben je alleen?’ een goede optie.
  • Steffi rules, dat wisten we natuurlijk al. Maar deze aflevering bevestigt dat alleen maar. Ze kijkt terug op haar enorme (aan minderwaardigheidscomplex grenzende) bescheidenheid. ‘Ik was bijna rijp voor de GGZ’. En als Yvon Jaspers met een verbeten Hilversums bekkie weer tegen Wim aan begint te drammen over zijn gebrek aan flirten in de logeerweek, neemt Steffi het terecht voor hem op. ‘Die meiden moeten dan ook de ballen hebben om dat tegen Wim te zeggen.’ Yvon kijkt alsof ze een zure oprisping heeft maar zet zich er snel overheen. ‘Jij neemt het voor hem op he? (Duh!) Ach, die boeren altijd!’
  • Yvon is er duidelijk klaar mee. Waarschijnlijk heeft ze iets te veel kritiek gehad op het gebrek aan actie dit seizoen of haar positie staat op het spel (For Farmersgedoe, servies etc.) en aan blonde, ambitieuze vrouwen is op het mediapark immers nooit een gebrek.
  • Maar voor Marnix is Yvon nog altijd de ware. De broeierige blikken zijn nog net zo aanwezig als in de eerste aflevering. En ja ook Marnix maakte (net als Jaap) een soort mindfuckspelletje van Boer zoekt Vrouw -in plaats van lekker achter zijn gevoel aan te gaan. En dus is ook hij nog single…oh nee wacht.
  • Er is een nieuwe vrouw in zijn leven. Iemand die hij al jaren kent. ‘Er was ineens vlam in de pan,’ volgens haar. Marnix dacht gelijk ‘help!’ Het moet in de liefde blijkbaar meteen goed voelen. Nouja het duurde in dit geval wel een jaar of twintig. Maar oké. Marnix is aan de vrouw en ik vind Marnix een hele leuke gast (in een tijd waarin elke zelfbenoemde social media-/bedrijfsgoeroe claimt dat het allemaal gaat over ‘de weg ernaar toe’, zegt Marnix keihard dat het gewoon om het resultaat gaat. Dat is pas out of the box!). En nu is er eindelijk de vrouw die door hem heen prikt.
  • Michelle is nog steeds met Maarten en (mijn favoriet maar tweede keus) Ruud heeft inmiddels een fanclub. Eind goed al goed.
  • Het gebrek aan vlinders was dit seizoen bijna een verhaallijn op zich. Jaap had eerst een vlindertje voor Petra en toen twee vlindertjes voor twee vrouwen en uiteindelijk zat hij vlinderloos alleen tussen zijn bloemen. Marnix heeft het hele seizoen naar de vlinders gezocht. Saskia heeft wel gedate (met een man, die zichzelf gestoord noemt. Doodeng dat soort types) en dat werd (natuurlijk) niets. Want: geen vlinders. En als ze er wel zijn, worden ze genegeerd want de mannen denken te veel na. Volgens Jan duurt het bij een oude man ook langer voordat ie vlinders krijgt. Ik hoef het niet te weten.
  • Yvon krijgt (net als de crew vorige afleveringen) maar niet genoeg van favoriet stel Steffi en Roel, die hebben haar programma  gemaakt. Ze dramt daarom ook hier nog even door. ‘Wat doet ‘ie dan?’ Laat ze nu maar met rust Yvon. Het is afgelopen, de serie is voorbij. Laat het los.
  • De conclusie na weer een seizoen BZV:  Jaap bij Saskia. Jan in zijn ho(n)k, minder focus op vlinders en Steffi for president!

Boer zoekt Vrouw  25/11

Over te veel woorden, onwennigheid en The Eagles

Marnix is van zijn mistroostige erf af en hij straalt! De sores zijn voorbij, hij hoeft geen keuze meer te maken. Het stel heeft een eigen sauna en hot tub, een échte dit keer. Marnix kijkt Janneke in de ogen alsof ze Yvon is, ze zoenen en even….heel even leek alles goed te gaan. Maar Janneke, die op het erf nog zo vrolijk in haar roze overall rondhuppelde, is juist op de citytrip wat norser. En als Marnix haar diep in de ogen kijkt maakt ze een grote fout.

Ze benoemt het en vraagt daarna waar op het spectrum ze zitten….Nee Janneke! Had de boel de boel gelaten. Was lekker met de flow meegegaan en nog een keer gezoend. Nu moet Marnix wéér analyseren en nadenken. Marnix is te eerlijk voor de wereld. Een sociaal iets gevoeligere man had gezegd dat het begin er zeker is. Marnix niet, die zegt gewoon dat er geen vlinders zijn en dat die wel moeten komen. Natuurlijk wil Janneke dat niet horen, dat wil niemand horen.

Het is een afwijzing en Janneke trekt zich terug, de sfeer wordt grimmig en de nog-niet-eens-aan-verkering is alweer uit. Het doet Marnix meer pijn dan hij had gedacht. Duh, jonguh! Je was bezig om verliefd te worden. Maar jullie hebben het allebei geen kans gegeven. Te veel woorden, te veel ratio.

In tegenstelling tot Jaap en Marian, daar zijn wél ontzettend veel vlinders -volgens Jaap vooral bij Marian én oh wat is alles toch idyllisch (en onwennig). Tijdens een etentje mag Marian de wijn proeven van Jaap: ‘she drinks all the time’. Onwennig (het thema van deze week) neemt Marian een slokje, toch anders dan de pakken Liebfraumilch thuis.

De volgende ochtend heeft alles een dubbele betekenis. Het ontbijten in bed blijft onwennig maar Marian ‘we hebben de hele nacht lekker geslapen, dat hoort er ook bij’ voelt zich net Alice in Wonderland: ‘alles opnieuw ontdekken’. En Jaap straalt zowaar een beetje. Ze gaan schommelen en zoeken hartvormige hunebedden.

Het sprankje romantiek blijft ook hier niet lang hangen. De mist komt opzetten vanuit de bergen en omhult het eenzame hotel met de donkere gangen.  Zelfs het eten samen is bij Jaap en Marian een taakstraf, moeizaam kauwen ze de onwennigheid weg. Marian (die trouwens helemaal geen ironie kent, alles neemt ze letterlijk) moet nuchter blijven van Jaap en dat heeft niets met witte wijn te maken. Jaap is zwaar benauwd dat Marian ‘een latrelatie is aan mij niet besteed’ volgende week bij hem komt wonen. Marian koopt ondertussen dezelfde trui als Jaap en probeert te genieten van het uitzicht.

Jaap denkt dat het echte genieten pas volgende week komt, als hij weer alleen thuis is. Goh die Jaap, hij is zo verstandig geweest, heeft niet zijn gevoel gevolgd maar goed nagedacht over zijn keuze. Hij snapt er niets van…waar ging het mis? Met Droopy-ogen kijkt hij uit over de fjorden van Noorwegen, ergens in zijn hoofd klinkt een stemmetje. ‘Hoe zou het hier zijn geweest met Petra?’ Maar Jaap denkt dat hij met woorden alles kan bezweren. ‘Het is hier idyllisch en nee hoor ik twijfel niet. Ik twijfel niet’.

Het mistige, eenzame hotel in Noorwegen zou opleven als je Wim en Marit of Steffi en Roel erin had gezet. Maar nu dreunt de songtekst van Hotel California waarschuwend in het hoofd van Jaap: ’You can check out any time you like. But you can never leave!’

Marit en Wim ontbijten ook in bed, dat ziet er een stuk minder onwennig uit. Ze polsen elkaar over de toekomst en Wim vraagt zich af hoe de reislustige Marit dat ziet: ‘misschien wil ik zomaar een keer in de buurt blijven, dat zou me niets verbazen.’ Wim gaat suppen, wandelen en drinkt wijn met Marit in Italië. Saai voor de kijker, leuk voor het stel.

Maarten is met zijn moeder op stap en moet gewoon even stil blijven zitten op een terrasje, zijn moeder -oh nee Michelle natuurlijk, gaat even achter de dromenvangers aan en heeft geen zin in gesjok achter haar aan. Gelukkig is Maarten een brave hond jongen. ‘De ene keer is het wat closer en dan wat meer afstand’. Maarten vindt het allemaal prima. De meeste kijkers hebben inmiddels wel in de gaten waarom het liefdesleven van Michelle tot voor kort drama was. Maarten lijkt het allemaal te pikken, nu kijken of Michelle het volhoudt. Haar lachjes worden wel steeds ongelukkiger en bij de vooruitblik naar volgende week zie je Michelle, die een wanhopige poging doet om Steffi te bespringen.

Maar bij Steffi gaat haar dat niet lukken, die heeft Roel en het maakt niet uit waar je die twee neerzet. Het is toch wel idyllisch, zonder het te benoemen. Een zonsondergang, een muurtje, even kanoën een grasveld.  Zelfs zonder de romantische setting van Steffi haar boerderij, is het mooi. Hier geen grote woorden over vlinders en analyses over de toekomst of de plek op het spectrum. Het gaat gewoon goed.

Steffi heeft alleen nog steeds geen idee van wat ze teweeg brengt, een beetje depri zegt ze:  ‘leuker kan ik het niet maken’.  Steffi, kom op! Je maakt alles veel leuker!  Mijn zondagavond, Roel is zwaar verliefd en zonder jou was dit hele seizoen van Boer zoekt Vrouw één grote onwennige toestand!

 

 

 

De illusie van gezondheid

De winkel heette vroeger De Tuinen en nog steeds kon je er de illusie van gezondheid kopen. Multivitamines, afslankdrankjes en rustgevende wierook. In het CD-tijdperk werd er natuurgeluidenmuziek verkocht en kon je zelf kiezen welke muziek er werd gedraaid in de winkel. Bijvoorbeeld een piano in een regenwoud, harpmuziek met regendruppels en dolfijngeluiden onder begeleiding van synthesizers. Die waren er helaas niet meer.

Nu waren er spirituele geurkaarsjes, eiwitshakes en voedingswaren zonder gluten. De winkel was nagenoeg leeg. Ik had geen haast maar wilde toch graag weer weg uit Hoogeveen. Iedereen, die daar weleens is geweest, weet waarom.

Ik stond ongeduldig bij de kassa met paranoten en zeezout uit de dode zee. De winkelmevrouw hielp een klant, die in eerste instantie zachtjes sprak.

’Ik had ooit van die druppels, waar je rustig van wordt. Maar ik weet niet meer welke.’ Er klonk lichte paniek in haar stem en in gedachten schaarde ik haar onder de rubriek ‘hysterisch’.

‘Ik pieker zoveel en het lukt me vaak niet om in slaap te komen.’ De winkelmevrouw knikte begrijpend en troonde de klant mee naar de Bachbloesemdruppels en ik stond op het punt om ongevraagd advies te geven (dat doe ik helaas vaker, vooral op de wijnafdeling maar ik neem ook rustig de rol van conducteur, apothekersassistente en boekverkoper op me. Alleen dat laatste ben ik echt geweest).

Maar net toen ik me ermee wilde bemoeien (want melatonine helpt bij het in slaap vallen)…kwam er een barst in de stem van de vrouw: ‘Ik wil me gewoon niet meer laten kisten door die stomme rotziekte, ik was bijna schoon verklaard en nu begint alles weer opnieuw.’

Er viel een zware stilte, ineens was de eindigheid van het leven bijna tastbaar aanwezig tussen striaezalfjes en goed voor je gezondheidthee.

De verkoopster slikte even en keek met grote ogen naar de klant, ze hervond gelukkig snel haar rol, ‘ehm, deze druppels zorgen voor ontspanning bij stress’. Ik draaide me beschaamd weg en deed alsof ik de zeepcollectie met Aloë Vera inspecteerde.

Als schrale troost kocht de vrouw druppels om te ontspannen en ook nog wat magnesium. Toen ze de winkel verliet, slaakten de verkoopster en ik synchroon een zucht.

Van onmacht. En opluchting, de naderende dood was voor ons in ieder geval weer even verdwenen – in de winkelstraat van Hoogeveen.

 

 

 

Boer zoekt Vrouw 18 november

Over plakhandjes, baby-aapjes en het ongemak dat familie heet

Nee Jaap! Kies nou niet met je verstand. Laat die arme Marian terug naar het mooie Twente gaan. Maar helaas. Petra moet vertrekken en Jaap moet er zelf ook van huilen. Hij zakt ineen als een leeggelopen ballon. Hij klemt zich vast aan Marian – zoals van die schattige babyaapjes in de dierentuin zich aan hun moeder vastklampen – en hij laat haar de rest van de aflevering niet meer los.

Jaap verlaat zijn Bouvardia’s en gaat op bezoek in Twente, waar Marian in een Hollands rijtjeshuis woont. De sobere kant van haar leven komt naar boven. Het is een soort ‘je ne sais quoi’. Zijn het de verlopen tuinstoelkussens, het gebrek aan Actiongezelligheid? Of de toon waarop Marian zegt: ‘We hebben een táárt gekocht!’ Alsof ze dat maar eens in een millennium doet. Verder vindt Marian het heel belangrijk dat Jaap niet lactose-intolerant is. ‘Het eerste wat ik gevraagd heb, is of ie kaas lust en melk drinkt.’

Maar ondanks de min of meer gezellige middag trapt Jaap een beetje op de rem. ‘Ik denk niet dat Marian met één maand op de stoep staat.’ Marian ‘je lust wel slagroom he?’ zegt zogenaamd voor de grap dat ze dan met drie maanden op de stoep staat. Jaap schrikt daarvan maar vooral van de vraag hoe hij de toekomst ziet met Marian. ‘Poeh, poeh wat een lastige vraag.’ Klef doen (ik schrok een beetje toen Jaap daarover begon en wilde al zappen) betekent voor Jaap en Marian trouwens een lange zoen op de mond met droge, dichte lippen.

Op het weekendje weg (naar een schitterend hotel in Noorwegen) komt de enthousiaste (not) aard van Marian naar boven: ‘Het ruikt vreemd hier, een eland moet je niet in het echt tegenkomen hè’…en als Jaap het uitzicht bewondert –is de lauwe reactie: ‘mmm..ja, ja….nou’. Hoe dan ook Marian heeft in ieder geval de liefde van haar leven gevonden. Nu Jaap nog.

Maarten woont (heel mooi) bij zijn moeder die ook in de healingbusiness zit en direct collegiaal met Michelle begint te babbelen. Michelle valt in de smaak want ze heeft een fantastische bos bloemen (en champignons waarvan Maarten meteen gretig begint te eten) meegenomen en ze houdt van schoonmoeders zelfgebakken appeltaart.

Het valt in deze aflevering op, dat de deelnemers het niet van hun vrienden of familie moet hebben. ‘Het is gewoon mooi om jou zo te zien,’ dat is nog lief van de moeder van Maarten. Maar dan het venijnige: ‘wie had dat gedacht?’ van zijn zusje.  ‘Het is gewoon een lot uit de loterij…want tja de kans’…mompelt de stiefvader van Maarten nog even na. Lekker dan.

Maar Maarten (‘ik kan gewoon heel lang naar haar kijken’ -en dat doet ‘ie ook nog.. brr) ontpopt zich als een soort plakhandje. Tijdens het weekendje weg in Athene kan hij niet van het koortsige lijf van Michelle afblijven. Michelle vindt dat ‘ieuw!’

Ik denk dat ik inmiddels niet de enige ben, die Ruud en zijn stoere armen mist.

Ook de corpsvriendinnen van Marit maken kennis met boer Wim. Het is duidelijk dat -na de feminisering in het onderwijs, nu de zorg aan de beurt is. Het zijn allemaal artsen, met een hekserig kantje. Marit wordt er zelf ook een beetje hekserig van – naar Wim toe: ‘hij denkt dat je een haan nodig hebt om eieren te krijgen’. Gelach alom over zoveel domheid. En ze geeft de bloemen van Wim aan de meiden. Haar ‘vriendinnen’ vertellen ondertussen voor de camera dat ze Marit een beetje een slet vinden. Nouja ze noemen dat ‘hij is wel heel anders dan al haar andere vriendjes. Ik hoop dat deze relatie wel lang duurt want Marit is heel snel verliefd, haha (heksenlach).’

Marnix knapt helemaal op nu Yvon weer in de buurt is. Voor de oplettende kijker: zoek het verschil tussen de Marnix ’s ochtends in de stal en ’s middags met de oranjetinterige blouse. Wat Marnix met woorden heeft, heb ik met sporten: ‘Ik dacht we zijn er. Klaar!’

Maar nee, het is niet klaar en in tegenstelling tot wat ik dacht, kiest Marnix niet voor de volgzame en al verliefde Bernadette – maar voor Janneke, die twijfelt en kritisch is. Toch weer een held die Marnix.  Maar het was op ’t randje….ook leuk voor Janneke om te horen en Bernadette krijgt daarna nog zo’n uitgebreide kleffe, knuffel, dat ik even last had van een wel heel plotseling opkomende buikgriep.

Als Marnix later bij Janneke gaat lunchen, wordt -heel Freudiaans- duidelijk wat Janneke toch in hem ziet: Marnix is het evenbeeld van haar vader. En niet alleen wat betreft de lengte. Haar vader wil ‘gelijk bikken’, zegt tegen zijn dochter: ‘de keuken in!’ en vindt Marnix een toffe peer, dat zegt genoeg.

Na de verplichte lunch met de schoonouders gaat het stel de natuur in en heeft Janneke drank meegenomen om de middag door te komen.

‘Het viel wel mee, was niet heel heftig. Bijzonder.’

‘Bijzonder fijn.’

‘Ja akkoord.’

‘Wat wil je nog meer?’

‘Ja?  Wat wil je nog meer?’

En zo ging het nog lang door in vogelkijkhut de Papegaai.

Het is moeilijk voor te stellen dat het erf van Steffi – waar zich zulke liefelijke taferelen afspeelden; van romantische zonsondergangen, barbecues met vrienden tot de aandoenlijke ontknoping – drie weken leeg was.  Steffi werd meteen na de logeerweek eenzaam achtergelaten. Maar daar is de godzijdank de taxi met een verkreukelde Roel, vers uit Peru. En wat fijn dat het camerateam van Boer zoekt Vrouw er gelijk bij is.

Roel heeft echt zijn best gedaan en een sjaal meegenomen, gemaakt van de wol van babyalpaca’s…Nee. Van de wol van de rúg van babyalpaca’s. Het is aandoenlijk als Roel (die waarschijnlijk al die uren in het vliegtuig, repeteerde wat hij ging zeggen) in zijn verhaal onderbroken wordt. Steffi krijgt niet zo vaak cadeautjes: ‘Doe dat nou niet, nouja hij voelt wel zacht. Had niet gehoeven, je hele koffer zit vast vol met dit soort dingen.’

Maar het is vooral ongemakkelijk dat de cameraploeg iets te lang blijft hangen. Steffi en Roel blijven voor de vorm een beetje doorkletsen in clichés. ‘Nouja het was een hele belevenis.’ Maar de blikken in hun ogen geven aan dat ze heel graag wat privacy willen.

Gelukkig mogen ook zij op een weekendje weg. Maar niet nadat ze eerst geregisseerd champagne hebben gedronken in bed. Ze drinken beiden liever bier. En nou wegwezen crew. Laat ze met rust.

Boer zoekt Vrouw 11/11

Over kantoorjargon, happy hardcore en prille liefde

Marnix is een held. Hij vult een giertank met strontkleurig water en noemt dat een ‘hot tub’. En als zijn vrouwen hun kennis van middelmatig managementjargon rondstrooien (denk aan: scrummen, agile, co-creëren etc. Vind je dit normale termen? Lees even Japke-d Bouma) heeft hij geen flauw idee waar ze het over hebben.

‘Een mindmap? Dat moet ik ff googelen.’ Hij zou Marnix niet zijn als er niet een awkwardmoment van wordt gemaakt. ‘Gaan jullie zelf maar even mindmappen, maximaal vijftien woorden…huppetee aan de bak!’

Terwijl de dames discussiëren over de miscommunicatie legt Marnix alvast papier en pennen klaar. Uiteindelijk schrijven de vrouwen allebei een brief. Er komt weer veel emotionele incontinentie bij kijken in de sfeervolle omgeving.  De conclusie is dat zowel Janneke (haar gezichtsuitdrukkingen zijn trouwens fantastisch) en Bernadette continu wijn nodig hebben om de dag door te komen. En om het laatste avondmaal weg te spoelen want volgens Janneke rook het dan wel lekker maar het zag eruit als iets wat een misselijke hond opboert.

Veel moeizame gesprekken komen voorbij, die het programma niet per se leuker maken.   Bernadette krijgt wél knuffels met haar tranen en Janneke (geen tranen) niet. Ik ben heel erg pro-Janneke ook al gun ik haar een leukere vent met een mooier erf.  De conclusie van de dames is eensgezind: ‘Marnix, kies een vrouw waar jij je goed bij voelt.’

‘Ja maar ik wil niet iemand teleurstellen.’

‘Wij kunnen wel tegen een stootje.’

Marnix reageert mokkend:  ‘jullie maken het mij ook niet makkelijk.’

Pfff…door naar Jaap, die zich helemaal laat inpakken door Marian ‘kijk een zwaan, kijk eendjes’ terwijl hij Petra toch echt lekkerder vond. Waaruit maar weer blijkt dat je beter je dierlijke lusten kan volgen. Want Marian is vooral bezig met het winnen van de wedstrijd. De wenselijke antwoorden zijn niet van de lucht. Als Jaap zegt dat hij van water houdt dan heeft Marian al buiten de boot gehangen (?). Jaap vindt het leuk dat Petra vraagt hoe hij in bed ligt…’waarom stel jij niet dat soort vragen?’ Marian schiet in de verdediging ‘je moest eens weten hoe nieuwsgierig ik naar je ben’ en de onbegrijpelijke houten hartjeswijsheid ‘ik vul dat kopje en het maakt niet uit hoe ik dat vul’.  Maar Petra krijgt de prijs voor de wijsheid van de week.  Als Jaap haar vertelt dat hij het altijd anderen naar de zin wil maken, maar dat dat in dit geval niet werkt. Zegt Petra: ‘dat werkt in heel veel gevallen niet.’ Boks!

Marit schreeuwde in het begin nog letterlijk om aandacht ‘kom maar in mijn bed’ maarja toen waren er nog twee concurrentes op het erf. Inmiddels is Paula ‘als Wim nou had gezegd dat hij me leuk vond, dan was ik gebleven’ min of meer vrijwillig vertrokken en wordt Marit wat weifelachtiger….gelukkig (voor Wim) duurt dat niet heel lang en valt Marit voor de romantische setting, die Wim weet te scheppen. Happy hardcore uit de jaren negentig (waar blijft de tijd) en het racen achterop de quad.

Naast hondenliefde kan je Michelle ook imponeren met waardering voor champignons. En haar brave jongens doen niet voor elkaar onder in het complimenten geven aan de paddo’s op de lopende band: ‘Wat gaan ze snel he?’ ‘Echt niet normaal!’

Michelle is ondertussen heel erg bang dat het allemaal niet goed komt en dat ze weer gekwetst zal worden. Haar moeder (die sprekend op haar lijkt en nu weten we ook waar dat lachje vandaan komt) is iets nuchterder en positiever dan haar dochter. ‘Ik vind het doodeng’ huilt Michelle. ‘Ach, het is misschien een beetje spannend’, krijgt ze als antwoord. ‘Maar ben je verliefd?’ ‘Ja, ik vind de één wel leuker dan de ander.’ En Michelle slaat haar handen voor haar gezicht uit pure wanhoop….maar haar moeder zegt: ‘wat leuk, gefeliciteerd!’

(Detail: Michelle lacht zelfs als ze huilt en ze kiest uiteindelijk de man, die er het meest uitziet als een puppy.)

De programmamakers doen echt hun best om het plattelandsleven mooi vast te leggen. Dat is lastig bij Jaap waar snelwegen, vliegtuigen en industrieterreinen als horizon dienen. Bij Marnix is het helemaal geen doen. Maar bij Steffi….bij Steffi is alles altijd mooi.

De paarden, de mannen, de tractors, het weer en Steffi zelf.

Youtube, Netflix en alles wat voorbij komt op de beeldbuis, zit de laatste jaren vol met fillers, botox, nepwimpers, ooglidcorrecties, pruiken en vet dat ergens wordt weggehaald en elders weer ingespoten….het is bijna normaal. Bijna. Totdat écht, normale mensen op tv komen. Een verademing! Steffi is daar het boegbeeld van. ‘Een mooie meid, een echte boerenmeid om te zien.’ Aldus Harrold.

Maar bescheiden Steffi is verliefd en bijna nog mooier dan de blikken tussen Wim en Marit is het moment tussen Steffi en Roel, waarin ze opbiecht dat ze verliefd op hem is geworden en dat gaat op een beetje onbeholpen maar hele lieve manier.

‘Als ik jou zie dan word ik gewoon heel blij’

‘Van mij mag je hier altijd blijven’

‘Ik ben helemaal de kluts kwijt’

‘Ik heb jou dat niet gezegd, dat ik….’

‘Ja, ik snap dat wel’

En eindelijk, na dralen en elkaars zinnen afmaken, vallen ze in elkaars armen.

En Harrold. Stoere Harrold (zijn lage stem trilt een beetje als hij Steffi vertelt dat hij hoopt dat ze lange tijd gelukkig zal zijn met Roel) vertrekt op zijn tractor.

Zijn spreuken echoën tegen de Brabantse zonsondergang

‘Het laagje chroom blijft blinken’

‘Van binnen zit ik keihard te janken’

‘Het zou een pareltje zijn geweest’

BZV ‘Het zou niet gaan regenen’

Waarin Marnix een HSP’er blijkt en liefde een raar ding is

Gelukkig! Marnix heeft vrienden. Nouja vrienden….collega’s van de dikbilclub maar dat blijken kameraden door dun en dik(bil…ha!). Want Driek kon eerst niet maar is er nu toch wel en na de flauwe woordgrapjes en bofkonten kijken, zakt de zon in het westen en is het tijd voor diepgang. ‘Serious shit’ volgens Marnix.

Het gevoel van Marnix blijft in het midden hangen – en dat klinkt alsof er helemaal niets gebeurt met zijn gevoelens. Maar in de wereld van Marnix is dat midden een metafoor voor een wervelwind aan emoties. Uiteindelijk breekt Marnix (en blijkt zijn ietwat lompe gedrag de afgelopen afleveringen, gewoon een soort sociale onhandigheid, iets met een spectrum en een stoornis) en valt hij al schreiend in de armen van zijn club-BFF.

Bertine ‘ik ben echt een onwijze kletskous’ heeft momentjes voor zichzelf nodig en ook bij haar komen de tranen als ze alleen is met Marnix. Want ze is al zo gevoelig en neemt nu óók nog de gevoelens van Marnix over: ‘wat voel ik dan?’  ‘Nouja als jij brak bent, voel ik me ook niet lekker enzo.’

Victimplaying valt goed bij Marnix want Bertine ‘ik wil gewoon mijzelf zijn’ krijgt een dikke knuffel in de stal en Marnix twijfelt meteen weer aan Janneke, die dan wel humor heeft en net zo frivool is als Marnix zelf maar die gevoelige kant van Bertine, tja daar herkent Marnix zichzelf ook in. Zeer tot verrassing van alle kijkers overigens. Uiteindelijk komt de botte Marnix weer terug. ‘Ik zit met twee vrouwen opgescheept, die allebei op mij lijken.’

Tranen zijn de rode draad van deze aflevering. Ook bij Michelle zijn ze alom aanwezig. Want zij heeft al heel wat hartzeer gehad en nu moet (MOET!) het goed zijn. Michelle doet net alsof ze hierna voor altijd (ALTIJD!) vast zit aan diegene die ze kiest. Met zweefstenen en toverspreuken probeert ze de mannen naar haar hand of hart te zetten en (naast haar hysterisch gelach, dat elke aflevering enger wordt) geeft  ze steeds maar woorden aan haar emoties.

Ruud en Maarten willen ondertussen gewoon een knuffel en een beetje stoeien. De natuur een beetje op haar beloop laten. Ruud probeert nog contact te zoeken, maar weet niet of hij afstand van Michelle moet houden of juist niet. Want Michelle weegt alles heel zwaar en een leuk onderonsje met Ruud wordt in no-time een moeilijk gesprek, laat dat maar aan Michelle over:  ‘Hoezo leuk? Wat is nou leuk? Een grassprietje is ook leuk!’

En daarnaast schiet ze om de haverklap in  haar spirituele harnas. Beide mannen krijgen dan ook een healing met stenen. (Dat wil zeggen dat Michelle stenen op ze legt en iets met haar handen in de lucht doet.) De jongens gaan braaf liggen. Maarten geeft nog heel ondeugend aan dat hij beter is in massages maar dat neemt Michelle niet serieus.

(Tip van de dag: Michelle houd op met praten en met stenen leggen op leuke jongens. Wees blij met ‘leuk’ en verbreek niet elke seksuele spanning – gekke spanning volgens Maarten-  met doorzaag -pseudoemo-gesprekken over muurtjes  ‘je hebt een muurtje om je heen’, dat die jongens er nu nog zijn en je zweefstenen op ze mag leggen, zegt genoeg. Ze vinden je leuk. Leuk! Deal with it!).

Bij Wim geen lange gesprekken. Wim zou op allebei de dames kunnen vallen maar Paula twijfelt en gaat naar Wim toe.

‘Ik vind het lastig om te zeggen maar het is niet genoeg.’

‘Respect, respect, heftig.  Knap van je. Getsie.’

Paula vertrekt en ineens is Marit de koploper, die moet ook huilen en Wim twijfelt niet meer.

Jaap is nog steeds druk met zijn lek, bloemen en loopt af en toe naakt door zijn huis met zwager en zus. Jaap vindt Petra fysiek aantrekkelijker (ga er dan voor Jaap!) maarja liefde is natuurlijk ook afwegingen maken (volgens Jaap) en Marian ‘ik ga het niet afdwingen, dat is zo niet Marian’  – voelt wel dat ze op de tweede plaats staat en gaat even extra haar best doen (afdwingen zou je het ook kunnen noemen).

Huppelend komt Marian uit de keuken en niemand weet wat er precies gebeurd is tussen de varkenshaaspuntjes en de champignonsaus door, ineens vindt Jaap de keuze weer moeilijk.

Steffi gaat ook eventjes op de emo-toer: ‘eerst was het lachen, gieren, brullen maar nu kom ik mezelf tegen.’

Gelukkig is de sfeer niet zo depressief als bij Michelle. Bij Steffi is elke aflevering een idylle; die zonsondergang, die omgeving, geen vliegtuigen of lompe mannen.  Maar rondrijden op de tractor met twee jongens naast je, een overdekte veranda met een vuurtje….en een man die diep in je stralende ogen kijkt.

Roel (die overigens dubieuze opmerkingen maakt bij de tiramisu, ‘hij wordt net niet stijf’),  vindt het allemaal erg gezellig. Van hem hoeft er niemand weg. Het klikt goed met Harrold en met Steffi en Steffi klikt goed met hem en hij weer met Harrold. Misschien komt er een verrassend einde aan dit seizoen Boer zoekt Vrouw, een keer een trio zou ook mooi zijn. Wie heeft bedacht dat je maar met één mens mag eindigen?

Harrold ziet die mogelijkheid niet en eindigt met een wijsheid (die zo op een Xenosprullaria kan of in een songtekst van Bløf): ‘Welk belang heeft logica nou bij liefde?’

Ach.. Harrold denkt dat hij weg moet. Zijn bruine puppy-ogen kijken steeds droeviger en melancholiek klinkt zijn lage bariton over de weilanden.

 

 

 

Boer zoekt Vrouw; sperma enzo

Over sperma van tophengsten en de warmte van een keet vol vrienden

Willemijn moet weg en vraagt ook nog waarom…niet doen Willemijn! Het ligt namelijk niet aan Marnix maar het ligt aan jou. Jij bent niet gelukkig!

Als ze dan eindelijk vertrekt, lijkt de nukkigheid van Marnix verdacht veel op verkapte gevoeligheid. Misschien heeft hij er écht last van, dat hij Willemijn weg moest sturen. De andere twee dames zijn iets minder sensitief en kunnen hun lachen niet inhouden.

Altijd gezellige Janneke kijkt dwars door het Scandinavische thrillerdecor heen en ziet (als ze een beetje omhoog gaat en misschien moet er nog een bosmaaiertje doorheen) een mooi sfeerbeeld in de verte. Maar daar moet ze dan wel haar best voor doen en Marnix wil er natuurlijk niet aan.

Janneke blijkt heel iets heel anders te zien dan de rest van Nederland op ‘t erf van Marnix. ‘Ik ben hier natuurlijk niet alleen voor de leuk en de gezellig, dat moet ik niet vergeten.’

Nee, dat is lastig om te vergeten met op de achtergrond de norse boer (‘ik doe net alsof ik het allemaal leuk vind’), de depressieve vrouw, die net vertrokken is en het deprimerende erf met brandnetels en prikdraad…ik weet niet wat voor pilletje Janneke elke morgen neemt. Maar het lijkt mij een aanrader.

Als de dieren een metafoor zijn in Boer zoekt Vrouw, voor de spanning tussen de deelnemers en de boeren dan is het bij Steffi wel duidelijk wat ze wil, als ze haar nummer één hengst zijn zaad laat lozen zijn de reacties van de deelnemers: ‘Kort maar krachtig.’  ‘Nou ik vond het een hele lengte’ en duikt er zomaar nog een concurrent op. ’Ik houd niet van dressuurwedstrijden maar naar hem kan ik uren kijken.’ Roel en Harrold weten niet of ze de ruiter of het paard bedoelt.

Marnix gaat lekker koeien scheren met de overgebleven dames en het ijs begint wat te breken. ‘Ja, dit vindt ze lekker, ze kwispelt. Net een massage he? Doorgaan, je kan dat velletje gewoon vastpakken hoor. Van boven naar beneden.’

In zijn eentje gaat het een stuk sneller. Maar is het minder aangenaam. Janneke vindt het allemaal maar op en neer gaan. Terwijl ze alle kans heeft volgens Marnix ‘als ze de tuinslang maar vast hep’. ‘Als je het zachtjes doet, is er niets aan de hand’ en zo ging het maar door.

Let op: we hebben het nog steeds over koeien wassen en scheren.

Ondertussen heeft Jaap een probleem, reeds vertrokken Marylin heeft wraak genomen en ergens een gaatje in geprikt. Er is dus een lek. Jaap zou Jaap niet zijn als hij niet kordaat het probleem zou aanpakken. Maar elke stap, die hij zet wordt hij continu gevolgd door concurrentes Marian en Petra. Every Step You Take van The Police kan prima op de achtergrond en dat nummer ging niet geheel toevallig over een stalker.

Marian heeft gewonnen, ze heeft Petra knock- out geslagen, valiumpje in de thee gedaan of er gewoon uitgelopen. Whatever, Marian heeft haar momentje met de felbegeerde Jaap. Gezellig in de bedrijfskantine. Maar ze zoeken een knus hoekje op en Marian vertelt dat ze Jaap zo leuk vindt maar niet té lief. Allemaal eyeopeners volgens Jaap en – jeetje cameraploeg ga weg!….de anders spontane zoen of misschien meer,  wordt een tam tikje op het been van Marian. Hoe dan ook dominante Petra is verslagen. Tot het moment dat ze met z’n drieën voor de tv zitten en de arm van Jaap iets strakker rondom Petra knelt. Jaap keuvelt de dames in slaap met historische verhalen over dvd’s en videorecorders.

Bij boer Wim is het tijd voor de bikinicontest. Marit draait bevallig rondjes in het water maar Wim is natuurlijk al helemaal gek op Paula. Alleen Paula twijfelt steeds meer. Ze denkt naïef dat het partijtje tennis in het water tussen de dames sportief bedoeld was en begrijpt niet waarom Wim liever ging kijken.

’s Avonds is er een feestje waar Wim Marit negeert maar zij wel heel goed netwerkt met de keetvrienden van Wim. Paula vertelt ook een verhaal en het was nog lang onrustig in – waar boer Wim dan ook maar leeft. Paula heeft nog steeds de voorkeur, ook bij de vrienden van Wim.

Bij Michelle moet Ruud naar de winkel en was hij in het begin nog een stoere vent. Nu doet hij wat Michelle zegt en neemt zelfs haar taal over ‘dingetje links, dingetje rechts…het gaat om in balans blijven.’ En volgens Michelle doet hij dat allemaal wel goed. Maar is ze wel op zoek naar zo’n man?

Maarten ontwikkelt zich ineens tot een doorpakker. Zoals gewoonlijk wordt eerst de hond flink geknuffeld. Want tja die beesten zijn de poort tot het hart van Michelle.  Maar daarna durft Maarten tegen Michelle te zeggen dat ze te veel commandeert. Respect! En hij draait het nog om tot compliment ook. Nog meer respect!

Ook bij Michelle komen er vrienden (of kappers? ‘Kom even mijn haar doen.’) met paars haar en een van nature ongemakkelijkheid, die blijkbaar alle vrienden en familieleden van Michelle hebben én een neiging tot bevelen geven; ‘Als je weggaat bij de barbecue moet je iemand anders zoeken hoor,’ verwijt de paarse- haar- mevrouw Maarten. Maarten heeft inmiddels geen woorden meer. Ik hoop dat hij ervoor kiest  om heel snel lekker naar huis te gaan. Michelle kijkt net zo zuur als haar vader en Ruud krijgt weer punten voor een gesprek met paars haar.

Bij Steffi wil ik wonen. Het voordeel van wonen op het platteland is dat je gelijk een gezellige vriendengroep hebt. Dat zie je bij Wim en nu ook bij Steffi. Je moet zelf wel een beetje oke zijn natuurlijk. Steffi heeft drank, worst, muziek, lieve vrienden en twee aanbidders, die voor haar willen zingen. Op elk moment. Maar volgende week wordt alles ellende, behalve bij Steffi. Dat hoop ik in ieder geval. Want Steffi gun ik de wereld. (Ook al heeft ze die inmiddels in haar handen, ze blijft bescheiden.)

 

 

 

 

 

 

BZV De fokhengstenkeuring

en de spreuken van Marnix

Wat heerlijk dat de publieke omroep ook een statement durft te maken. De hele aflevering was een luidruchtig protest tegen de luchtvaart, die de hardwerkende, zwetende boeren op de grond,  jaarlijks 2 miljard euro door de neus boort. Dat maakt meteen weer goed dat dit programma ook van belastinggeld wordt gemaakt. Maar dat zal gezien de bijbaantjes van Yvon Jaspers geen 2 miljard kosten.

 

Boer Zoekt Vrouw begint gezellig met een mooi sfeerbeeld van Wim en zijn twee meiden, die opgelucht distels plukken. De sfeer is ontzettend verbeterd sinds Marlies (wie?) eindelijk weg is. Alhoewel de lichaamstaal van Wim tegen de zonsondergang duidelijk een voorkeur aangeeft. Gelukkig heeft Wim buurboer Kees of Klaas in de aanbieding en hij regelt een dubbeldate.

Marnix neemt één van de kandidaten een mondeling examen af. Helaas weet ze niet precies wat hij wil horen en ze schiet net als Willemijn vorige week een beetje in de verdediging ‘ik denk dat wij elkaar prima aanvullen.’ Het is wachten op een lompe opmerking van Marnix maar de enorme hoeveelheid testosteron bij zijn stier slaat onverwacht over op deze boer. ‘Ik denk dat het tussen ons op allerlei gebieden, heel erg gaat spetteren. Maar ik heb zo’n gevoel dat het niet langdurig lang gaat duren.’ Bertine is in de war en de kijker ook.

Want was het positief of toch niet? En waarom zou je niet lekker met iemand spetteren en zien wat er daarna komt? Marnix niet hoor, die vindt het maar zwaar en moet het eerst een plekje geven. Bertine zegt gelukkig nog net niet:  ’Mooi en bedankt dat je dit deelt.’

Het blijft een soort lugubere soap noir bij Marnix. Het decor van een thriller met opwaaiende gordijntjes uit de aftandse caravan en de verlaten schuren waar vast een paar van zijn ex-vriendinnen op mysterieuze wijze zijn verdwenen. Alleen Janneke heeft geen last van deze sfeer en huppelt in roze overal, met een staartje door de aflevering en rondom de boerderij. Ze vindt het allemaal gezellig en filosoof Marnix merkt dat inmiddels ook. ‘Ze is gewoon goed en dat klinkt als niks. Maar niks is ook iets.’ Ik voorspel alvast een serie brocante houten bordjes en hartjes met zinnen van Marnix, die na dit seizoen bij elke Blokker te koop zijn. Naast het servies van Yvon.

De vader van Steffi komt langs en keurt de drie hengsten. Steffi kijkt steeds angstvallig naar hem op (hij is een soort Hodor) of ze het wel goed heeft gedaan en graag wil ze van haar vader horen met welke hengst ze het beste kan fokken. Maar daar trapt die vader niet in. ‘Ze zijn in ieder geval lang genoeg,’ en daar moet ze het maar mee doen.

Kevin (die heel, heel in de verte iets wegheeft van Arie Boomsma) claimt zijn momentje met Steffi op de hooiberg en geeft haar een chocoladetaart in de vorm van een hartje. Te zoet, te opzichtig en hij moet dan ook vertrekken.

Jaap was in het begin misschien nog een wat vage en dromerige boer. Maar hij ziet zijn toekomst steeds helderder voor zich. Twee vrouwen in de keuken en één in de slaapkamer. Maar drie is te veel en gedoemde afvaller Marylin/Merrelin probeert zich nog even onhandig op de voorgrond te plaatsen. ‘Wat vind je eigenlijk van mij?’ Jaap houdt niet zo van die hele directe vragen. De vorige vrouw, die dat deed bij hem deed, moest de dagdate voortijdig verlaten.

Maar Jaap houdt zich nog even in (op aanraden van de regisseur, anders is het keuzemoment verloren). Dus hij somt haar goede eigenschappen op:  ze is lekker meegaand en het is lief dat ze het vraagt. Toch moet ze gaan, maar dan wel volgens het draaiboek.

Zielig. Want Marilyn ziet haar toekomstbeeld tussen de bloemen en vliegtuigen en misschien nog een baby in rook opgaan. Bescheiden Marian huilt mee, zij is overgebleven met de Amsterdamse, dominante Petra. Ze probeert de concurrentie aan te gaan door ook te staan aan tafel met het opdienen van de sla en aardappels. Verder is Marian duidelijk geen competitie voor Petra, die haar volkomen negeert en vooral elk moment aangrijpt om tegen Jaap aan te schuren.

Bij champignonnenboerin Michelle spuiten de mannen lekker – met water natuurlijk. Maarten vertelt in de camera met een zwijmelende blik: ‘die voelt zich hier gewoon thuis en die weet alles, dat vind ik gewoon heel aantrekkelijk.’ Zeno kwam in beeld en even leek het erop dat Michelle helemaal geen keuze hoefde te maken. Maar Zeno (die een variant op het nummer ‘ben ik te min?’ heeft bedacht: ‘ben ik te lief?’) moet helaas naar huis. Michelle duldt geen concurrentie.

 

 

Dik, dun en DWDD

Over het nieuwe programma Vet Gelukkig en vileine damesbladen

Deze zin stond onlangs op de cover van tijdschrift Flair ‘als je dun bent, krijg je ook kritiek.’ Mmm….toch een beetje alsof er staat ‘mijn witte privilege, is soms ook best een last.’

Maar goed, ik wil niet aan wat voor bodyshaming (- van vrouwen, iets met schaamte en fysiek, gaat immer over vrouwen) dan ook doen. Dus ik geef het verhaal een eerlijke kans. ‘Na mijn zwangerschap was ik gelijk weer op gewicht en ik kreeg veel complimentjes’. Of ‘ik krijg veel complimenten maar soms ook wel eens een nare opmerking over mijn lichaam, dat negeer ik dan want ik zit lekker in mijn vel.’

Geen wonder dat je lekker in je vel zit met al die complimenten. Belangrijk feitje is dat al deze vrouwen slank zijn én die slankheid zit bij bijna allemaal in de familie.

Ter vergelijking:  mijn beide oma’s waren voller en mijn moeder is dat ook, ik jojo erop los. Ik weet een beetje wat het verschil is in reacties die ik krijg als ik slanker ben of dikker. Ongevraagd een weegschaal cadeau krijgen of als ik begon over mijn twijfel om te trouwen ‘oh dat komt natuurlijk vanwege je figuur.’ WTF?

Maar ik begin een beetje het vermoeden te krijgen, dat we er allemaal niet zo heel veel aan kunnen doen. Toch heerst dat idee wel. Van slanke vriendinnen met slanke voorouders kreeg ik ook wel eens te horen: ‘het is een kwestie van beheersing’, lekker makkelijk praten natuurlijk als je hersens, fysieke gestel en darmbacteriën, anders werken. Doet me altijd een beetje denken aan iemand zonder bril, die ooit tegen mij (ik heb lenzen en minstens -5) zei: ‘ik snap dat niet, ik denk dan altijd: kijk toch gewoon!’

Jammer dat Flair niet verder ingaat op de achterliggende oorzaken. In plaats daarvan geven ze tips om ondergewicht te voorkomen. Want hé, je moet niet denken dat er niets te verbeteren valt. Dat is het vileine aan veel vrouwenbladen. Talloze ‘je bent goed zoals je bent-verhalen’ en daarna advies om te veranderen.

Dun is de norm en de interviews in Flair bevestigen dat eerder dan dat ze dat ontkrachten. Ook was het heel duidelijk te zien bij DWDD van vrijdag 19 oktober. De vader van Jet (zie eerdere blog; Jet eet taart) presenteert dat programma en ik krijg een vaag vermoeden over de oorzaak van het eetprobleem van Jet.

DWDD had Patty Brard en Diederik Jekel uitgenodigd, presentatoren van het nieuwe programma Vet Gelukkig. Patty heeft een maagverkleining ondergaan en is flink afgevallen. Maar toch gingen we (tot groot genoegen van de presentator) even terugblikken op een filmpje waarin ze nog zwaarder was en in badpak van een duikplank sprong. Ongemakkelijk, want zij zat hier duidelijk niet op te wachten.

Verder kwam het niet echt tot een informatief gesprek. Er werd veel zenuwachtig gegiecheld door Matthijs en het bleef ongemakkelijk aan tafel. Diederik kreeg ook een fragment in zwembroek (‘want dan staat het 1-1 hahaha’).  Gelukkig was daar sidekick Marc-Marie Huybrechts die fijntjes aangaf dat Matthijs ook wel een beetje geobsedeerd was door het fysiek van zowel hemzelf als anderen, de sfeer werd nog iets ongemakkelijker.

Enfin, Diederik Jekel vertelde heel open over dat hij vanaf zijn veertiende al steeds een beetje zwaar was. (Kleine observatie: op de achtergrond zit Eric Smit, journalist en voormalig topsquasher – het gesprek met hem was eerder in het programma trouwens wél heel interessant. Maar vanuit het publiek glijdt zijn afkeurende blik steeds over het lichaam van Diederik).

Over zijn strijd met diëten zegt Diederik: ‘Ik ben denk ik een beetje gemiddeld.’ Waarop Matthijs gelijk sneerde  (ik stel me zo voor met consumptie) : ‘jij bent niet redelijk gemiddeld, je hebt een veel te zware buik’!

‘Dat bedoelde ik niet, ik bedoelde op emotioneel vlak’. Gelach alom en Matthijs schreeuwde om de boel af te leiden, naar het publiek. ‘Kees, jij bent ook altijd slank gebleven toch?’ Niemand begreep waarom. Chaos en verwarring.

Gelukkig pakte Diederik Jekel het onderwerp (het nieuwe programma) weer op: ‘Ik vond het zo mooi om mee te werken omdat ik dingen kan uitleggen. Ik omarm zelf steeds meer het idee dat er allerlei verschillende soorten, vormen en maten zijn én allerlei manieren om daar mee om te gaan. Er zijn meerdere oorzaken. Het is echt niet zo dat mensen even wat minder in hun mond moeten stoppen. Wees wat liever voor elkaar. Het hoeft niet allemaal zo minachtend,’ besluit hij met een blik op Matthijs.

Chapeau Diederik!

 

P.s. de grote vraag is natuurlijk heeft Patty echt het bed gedeeld met Erland Galjaard? En wat maakt haar dan van Wendy van Dijk?  Mannen hebben daar een term voor.

BZV écht geen saaie aflevering

Hondenliefde, Jambers en terug naar de jaren ’50

Het leek misschien wel een hele saaie aflevering. Maar dat was het niet, echt niet. Er waren ontelbaar veel subtiele signalen. De nagels werden aangescherpt tussen de concurrentes en écht alles had een erotische lading. Van tanden poetsen tot tractor rijden.

Behalve bij Michelle, daar is de sfeer volgens Yvon ‘gemoedelijk’. Het wordt meer en meer duidelijk dat Michelle al een gezinnetje vormt met haar honden, ‘jij stouterd’. De mannen doen een poging om dan in ieder geval met de honden maar fysiek contact te hebben.

Michelle zelf wil (behalve de mannen aan het werk zetten) vooral praten over zichzelf. Rondom het kampvuur komt er een onophoudelijke stroom aan moderne tegeltjeswijsheden en conclusies uit zelfhulpboeken, naar boven: ‘volg je gevoel’ en ‘je bent goed zoals je bent’.

Michelle zat namelijk in een disstructieve relatie. Een nieuwe term. Het blijkt een combinatie van destructief en dissociatief. Zeno en Maarten begrijpen Michelle volkomen. Maar als Maarten over zijn eigen ervaringen vertelt, staart Michelle verveelt in het vuur. En niemand vraagt zich af wat Michelle in haar periode van sociale afzondering, op een festivalterrein deed.

Gelukkig is er Marnix, die heeft minder woorden nodig en straalt inmiddels uit dat hij liever de vrouwen op stal zet dan de paarden. Diezelfde vrouwen proberen alleen maar nog harder om bij Marnix in de smaak te vallen: ‘kan ik iets doen?’

‘Nee, mijn momentje.’

‘Als we iets moeten doen?’

‘Gewoon blijven staan!’

Bij Steffi is er geen vuiltje aan de lucht, op t eerste gezicht dan. Steffi drinkt lekker bier met haar mannen, met goede porties kaas en worst. Maar ‘ons Steffi’ vindt drie mannen wel iets te veel van het goede en ze hint opzichtig: ‘zie je het echt niet meer zitten, trek dan aan de bel, ’ waarbij ze Kevin  ‘ik ben net als Steffi, ik realiseer me ook nog niet dat ik één van de knapste ben’, voor de verandering eens recht in de ogen aankijkt. Kevin negeert de boodschap want hij is inmiddels ook al smoorverliefd op Steffi, net als de andere logees.

Harrold was de gedoodverfde winnaar, woonde om de hoek, klapperde gezellig met zijn oortjes en paste in de vriendengroep. Totdat hij de naam van zijn schoonvader vergat en te lang uitsliep. Even later zit Steffi met Roel op het hooi de toekomst te bespreken.

Terug naar Marnix, die eindelijk doorheeft dat hij niet in zijn hum is. Zijn vrouwen bestellen ondertussen het ontbijt bij hem. Janneke wil havermout, Willemijn wil graag een eitje. Marnix raakt nog meer uit zijn hum en zelfs de cameraman wordt depressief van de sfeer op het erf en focust de camera dan maar minutenlang op een puppy.

Marnix probeert zijn vrouwen nu één voor één uit te schakelen en hij begint bij de veeleisende Willemijn. Willemijn heeft continu een angstige lach op haar gezicht (want nu ze een burn-out heeft, wil ze alleen nog maar op een boerderij wonen en dat proces gaat iets minder makkelijk dan gedacht).

Marnix neemt haar mee naar een van de vervallen schuurtjes en niemand weet of het voor een passionele omhelzing is of een knokpartij. De tochtige merrie en hengstige hengst geven Willemijn hoop. Tot ze zich moet verdedigen voor haar burn-out. ‘Jij bent niet gelukkig’. Na dat bommetje vindt Marnix het wel goed en is het tijd voor koffie. Willemijn (verbouwereerd) lijdt inmiddels aan het Stockholmsyndroom en in plaats van haar koffers te pakken, blijft ze bij Marnix logeren.

Bij Jaap is alles pas echt gemoedelijk, het is een beetje de jaren vijftig van de vorige eeuw. De vrouwen kijken vol verbazing naar het flitsende, werkende bestaan van Jaap (telefoon opnemen en bloemen plukken). De overlast van vliegtuigen is ‘magisch’ en ze smeren de bammetjes van Jaap. Jaap kan dat prima zelf en vindt het wel fijn maar ook niet nodig. Het tandenpoetsen na die tijd…daar wordt hij pas echt warm van en Jaap past ineens prima in het jaren negentig-programma Jambers.

‘Overdag is Jaap een goedaardige teddybeer en omringd door bloemen. Maar ‘s avonds komt zijn duistere kant naar boven en gaat hij op zoek naar onschuldige vrouwen, die hun tanden poetsen.’

Bij Wim wordt het pas echt erotisch. Alles is lekker en dan vooral Paula maar zo ver durft Wim nog niet te gaan. Dus speelt hij spelletjes tot Paula mee mag op de tractor, daar heeft ze een lekker stoeltje en een lekker plekje. Marit laat ook zien wat ze in huis heeft. Spierballen en een plek in haar bed. Iets te overduidelijk volgens Wim dus Marlies ‘ik word niet eens genoemd’ gooit het over de andere boeg.

Marlies speelt haar laatste troef namelijk ‘hard to get’ en zegt tegen Wim dat ze twijfelt maar toch nog wel potentie ziet. Wim weet ondertussen nauwelijks haar naam nog en stuurt haar diezelfde avond naar huis. ‘We gaan je missen hoor’, liegen Marit en Paula terwijl ze hun nagels bestuderen. Want de catfight kan nu beginnen en Wim durft eindelijk toe te geven dat hij de meiden lekker vindt. Maar dat is pas volgende week.

 

 

 

 

BZV Over paardenmeisjes en hengsten

Boer Zoekt Vrouw en een beetje Temptation Island VIPS

Over TIVIPS: het einde was ruk…letterlijk. In het kort (spoileralert) de hele serie: wachten tot de volgende cliffhanger. Rosanna schreeuwt om niets (laat iemand haar ajb hulp aanbieden voor ze nieuwe Barbie wordt) maar doet uiteindelijk ook niets. De vrouwen huilen in eerste instantie om…niets. Maar het lukt verleidster Zwanetta uiteindelijk om een mannelijke kandidaat in bed te krijgen. De geluiden waren zo plastisch, dat zelfs ik mijn borrelnootjes liet staan (en ik smeer rustig nog een toastje filet americain tijdens de slachtpartijen in Game of Thrones). Ik vraag me oprecht af of Zwanetta het ook leuk vond. Ik hoop het, maar zo klonk het niet.

Door naar een interessanter programma: Boer Zoekt Vrouw! Ik ben er gek op maar haakte bijna af. De laatste seizoenen vond ik iets te internationaal. Ik houd nu eenmaal van stugge, melkveehouders met inwonende ouders, die – met een zenuwachtig, tikkende klok op de achtergrond – al zwijgend hun aardappels kauwen. Met shots van verstilde vergezichten over Hollandse weiden. Dit seizoen begon met Yvon en haar dubieuze bijbaan en een boer die vals speelt en geen melkveehouder.

Maar wel met champignonboerin Michelle, die Brabantse gezelligheid combineert met een soort Action-spiritualiteit: bordjes met spreuken, Mariabeeldjes, zweefstenen in de woonkamer én ze heeft ze achter elke deur een hond verstopt. Ik vind Michelle te gek. Vooral vanwege de honden.

Tijdens de logeerpartij wordt de nogal feminiene Zeno, begroet door een van die hondjes. ‘Heel gek,’ volgens Michelle, ‘want dit hondje houdt niet zo van mannen.’ Zeno prevelt -zonder te knipperen- in de camera: ‘honden spreken meestal wel de waarheid.’

Ruud logeert ook bij Michelle. Hij is gewoon een lekker ding, neemt kippen mee als cadeau én is onder de indruk van een vrouw op hakken in de stront. Waarom Michelle niet gelijk met hem op haar Ibiza-bed naar de sterren gaat liggen kijken, is mij een compleet raadsel.

(Maar goed, geen haast. Het is natuurlijk geen Temptation Island, daar ging het over sperma, die vooral niet in Zwanetta moest. In tegenstelling tot Boer zoekt Vrouw want de sperma moet er hier wél in. Bij Steffi dan).

Geroutineerd met haar arm in de merrie, legt Steffi aan haar gasten uit hoe de voortplanting werkt. Inclusief een routebegeleiding naar de baarmoedermond waar ze haar vinger insteekt. Letterlijk de grootste aanbidder van Steffi (hij houdt van schuurfeesten, komt op een tractor en is eigenlijk haar buurman) schrok zichtbaar van dit lesje praktische biologie. Kevin was niet onder de indruk. Hij heeft alles al gedaan met paarden.

Boer Jaap vindt het ondertussen allemaal maar heftig. Vorige week stuurde hij de meest dominante vrouw eerder weg.  (Eerlijk is eerlijk, die was ook best eng: ‘kan je geen woorden geven aan gevoel? Wel stoppen met roken he? Meteen!) De logeerdames maken niet dezelfde fout en hebben daarom braaf naar Jaap geluisterd; ‘doe vooral korte rokjes aan’.  Ze komen binnen met allerlei cadeautjes zoals massageolie en vegetarische wijn (?).  Jaap begrijpt er niets meer van en leidt zijn vrouwen de kas in. Bouvardia’s dat snapt Jaap tenminste, die geven geen gedoe en op de slaapverwekkende toon van mijn vroegere biologieleraar, begint Jaap een college over zijn blomske.

Marnix wilde geen paardenmeisjes, eigenlijk wilde Marnix helemaal geen vrouwen behalve Yvon Jaspers. Met indringende blikken en iets te weinig respect voor haar persoonlijke ruimte, hoopte hij de presentatrice te versieren. Maar die gooide er alleen maar even een dweiltje doorheen. Als de logees komen verandert de boerderij van Marnix in een soort retraite voor stadse vrouwen met een burn-out en secretaresses, die liever yogalerares waren geworden.

De dames genieten van de wind, de geuren en de rust. Marnix doet alles om ze weg te jagen en Yvon weer terug te krijgen: roze overalls uitdelen, borden met ‘slipgevaar’ en hij laat zijn imposante stier van 111 kilo zien.

Maar de vrouwen zijn enthousiast, ook al hebben ze een hekel aan roze. De snelweg is wel een minpunt vindt één van de vrouwen. ‘De vliegtuigen zijn nog erger.’ voegt Marnix er hoopvol aan toe. De vervallen schuren, die in psychologische thrillers dienst zouden doen als vindplaats van minstens drie lijken, schrikken de dames ook al niet af. ‘Heerlijk plekje hier.’

Marnix zet zijn vrouwen dan maar in de verlopen sekscaravan, achter zijn huis, die vorige week nog vol zat met illegale Oekraïense prostituees. De vrouwen trappen er niet in. ‘ Knus hoor, net een vakantiehuisje.’ Tot slot demonstreert Marnix waarom hij geen paardenmeisje wil, hij is er zelf één.

Twee van de drie vrouwen van Wim hebben het programma verkeerd begrepen en elkaar gevonden in plaats van een boer. De nieuwe besties lopen schaterlachend door de aardappels. Uit wanhoop roept de derde vrouw: ‘ik doe ook aan wielrennen, dat probeer ik al drie keer te zeggen’.  Maar zelfs Wim luistert niet meer naar haar en uiteindelijk hangt ze als enige net buiten de tractor. Het regent gelukkig niet.

Rond etenstijd laten de vrouwelijke kandidaten zich van hun beste kant zien. De aardappels worden gewassen en boontjes uit blik gehaald. Maar bij Michelle blijven de mannen rustig zitten. Nu leek Michelle misschien wel een gevoelig, spiritueel meisje op uitvreters zit ze niet te wachten en ze zet de mannen meteen aan het werk.

Bescheiden Steffi (die niet had verwacht dat ook maar één man naar haar zou schrijven) heeft geen problemen met haar hengsten, die staan zingend te koken in de keuken. Als dank doet Steffi de afwas, glunderend en met rooie wangen van alle mannelijke aandacht. Alleen al voor Steffi kijk ik dit seizoen toch weer.

Jet eet taart

Het was het meest ongemakkelijke programma van afgelopen maanden terwijl ik hoopte op lekkere wegkijkteevee. Niet gezond meer van Jet van Nieuwkerk over haar zoektocht naar orthorexia. Ik ben als echt jojo-er gek op dit soort programma’s en installeer me het liefst met chips en chocolade voor de buis om dan te kijken wat ik eigenlijk zou moeten doen (en laten) en ik hoop op tips hoe ik ook een beetje  orthorexia kan krijgen.

Leuke naam Jet, het doet een beetje meisjesboekjes aan: Jet gaat op onderzoek uit. Jet heeft een eetprobleem. Jet en haar vriendinnen. Jet eet taart. En dat is meteen de samenvatting van het programma. Is de dwang om gezond te leven echt een afwijking? Dát gaat Jet onderzoeken aan de hand van haar eigen verleden. Spannend! Dat wordt het helaas nergens.

Jet ziet er uit als één van de vele twintigers in Amsterdam: lang, warrig blond haar, gympies, broek met gaten en überslank. Ze wordt gevolgd door de camera als ze in gesprek gaat met deskundigen. (Nouja met Fajah Lourens van het killerbodydieet  die -en passant- alle dikke mensen wegzet als bankliggers die chocolade vreten – gelukkig had ik mijn reep al op, ik voelde me echt niet aangesproken).

Gelukkig zijn er ook echte deskundigen. Een psycholoog probeert Jet te analyseren maar net als het interessant wordt: ‘wat at je dan tijdens je eetbuien’ valt Jet stil. Ze vindt het moeilijk en dus stopt het gesprek. Wat als Jet wél mee was gegaan en zichzelf als lijdend voorbeeld had genomen? Misschien was het programma dan iets minder oppervlakkig gebleven.

Toch blijft Jet zoeken naar de bevestiging dat orthorexia bestaat. Een andere psycholoog vult de vraag – die ik als kijker inmiddels heb-  gelukkig in: je hebt er zelf geen last meer van? Wat is dan het probleem? Daar had Jet even geen antwoord op.

Als intermezzo praat Jet telkens even alleen tegen de camera. Heel youtube van de NPO. En weer herhaalt ze de rode draad van het programma:  Wat is orthorexia, een hype of eetstoornis? Zij had het toch ook?

Laat ik het maar vertellen dan:  ja, er zijn mensen die obsessief met voeding bezig zijn en met hun uiterlijk. Veel van die mensen zijn hoopopgeleid, jong en wonen in de Randstad. Hier in Drenthe zie ik het toch veel minder…jezelf zo onder een vergrootglas leggen. We hebben wel wat beters te doen. Jet hoort duidelijk bij die eerste groep maar ze ziet helaas niet de bubble waarin ze verkeert.

Obesitas is een veel groter probleem dan dwangmatig gezond eten en sporten. Jet, haar vriendinnen en andere yoga-ende vrouwen (en mannen) die redelijk in de buurt van Amsterdam wonen -tja die hebben de lat wat hoger liggen misschien. Maar de rest van Nederland heeft meer last van de elk jaar bijkomende kilo’s.  Maar dat is een ander onderwerp.

Samen met haar vriendinnengroep (beeldschone, blanke en glanzende jonge vrouwen) probeert Jet nog steeds te achterhalen wát er nou met haar aan de hand was…ze ging liever sporten dan uiteten en was vooral erg bang om dik te worden. ‘Het gaat zeker de laatste twee jaar echt beter met je,’ bevestigt één van de vriendinnen. Oh nee, het probleem van Jet lag toch al tien jaar achter haar? Is dat ook niet een punt wat opgepakt moet worden? Want kom je ooit van een eetstoornis af?

Als vriendinnen onder elkaar – nergens wordt het kritisch, bevestigen ze dat het goed gaat met Jet. Het mooie einde van een ouderwets meisjesboek. Jet zelf is het daar natuurlijk helemaal mee eens en om te laten zien dat ze genezen is – heeft ze taart gebakken. Echte taart. De groep probeert verbouwereerd taart te eten alsof er niets aan de hand is. Je ziet ze denken: shit, weer een uur extra poweryoga vanavond.  Ook Jet zelf neemt een zuinig hapje. Maar ze laat de kijker achter met een leeg gevoel.

 

 

Bijna BN-ers

Het kijken naar Temptation Island is als het eten van fast food…beetje vies maar wel lekker. Temptation Island VIPs is een frikandel van de Euroshopper. Gewoon vies.

Bij TI laten stellen zich expres in een situatie plaatsen (exotisch oord, drank, gescheiden van partner) om verleid te kunnen worden door oftewel opgespoten dames of anabole steroïden met een oranje huidskleur en reflecterende witte tanden.

Een paar extra voorwaarden voor zowel de deelnemers als de verleiders:

  • In plaats van heeft zeg je hep
  • Tatoeages: hoe meer hoe beter
  • Als beroep doe je iets met nagels, tattoos of iets vaags in de entertainment en TI is dé kans om voor het voetlicht te komen (lees: aandacht te krijgen)
  • Je naam als vrouw zijnde heeft minstens drie lettergrepen en eindigt op een a (rowena, fabiola, rossana)

TI vips zou eigenlijk bestaan uit BeeEnnners. Eigenlijk. Nu is de term bekende Nederlander sowieso al uitgehold. Maar Videoland doet daar nog een schepje bovenop. Bij de start maken de verleiders kennis met de BN-ers…de voice-over zegt: ‘de verleiders weten niet wie de vips zijn’ en dat weet je als kijker ook na het einde van de aflevering nog niet.

Donny (wie?) en zijn vriendin. Niels en Rosanna (en nee dit is geen zangduo maar als je een keer eerder mee hebt gedaan, ben je volgens Videoland ook een bn-er). Nog een stel waarvan de jongen een baard en knotje heeft en die ook heus wel een keer op tv zijn geweest en een onbekend stel. Maar dat geeft niet want over drie weken zijn ook zij bn-ers.

Verder is het één lange gezapige egotripperij van mensen die vroeger gewoon aso’s heetten en af en toe komt Yolanthe voorbij om te vragen ’hoe voelt dat nou?’ Want het verdienmodel van dit programma is zoveel mogelijk drama en zogenaamd ‘schokkende’ beelden. Ik vind de beelden van al die bewerkte jonge mensen al schokkend (maar dat is een generatiedingetje) en verder is het programma op zichzelf al een drama. Zelfs de ‘die hard’ Temptation Island-kijker (zoals ik) heeft liever een frikandel van kwaliteit.